architekt na wakacjach, czyli Sardynia i Korsyka

 

Odwiedziłam Włochy i Francję. Uśmiechałam się ale chyba na tym terenie nie znają zasady, że wszyscy się do siebie uśmiechają. Myślałam tez, że pogłoski o tym, że Włosi nie mówią po angielsku są mocno przesadzone. Pal sześć, że nie mówią w obcym dla siebie języku ale "uciekają". Polacy przynajmniej mówią głośno i wyraźnie :)

Kiedy spieszysz się na transport, nie wiesz czy odjedzie przed czasem, czy raczej się spóźni i jednocześnie prosisz o spakowanie jedzenia, a Włoszka niespiesznie robi coś innego, to wydaje Ci się, że każda sekunda, to godzina. Czas odczuwany przez nas jest inny i to właśnie jest względność. Nie trzeba eksplorować kosmosu żeby doświadczyć względności. Jak coś jest inne nie znaczy że jest złe jest po prostu inne. Na Sardynii stacje benzynowe niezależnie od pory dnia mogą być otwarte lub zamknięte, może być dostępna benzyna lub nie. Ze względu na liczne kradzieże benzyny, procedura kupowania jest inna niż w Polsce.  Na początku płacimy, a później tankujemy i może się uda. Sformułowanie "może się uda, może nie" dotyczy różnego rodzaju pytań kierowanych do Sardyńczyków. Może odpowiedzą może nie :). Ludzie z wielkich miast powinni częściej podróżować w miejsca, gdzie czas biegnie inaczej.

Sardynia jest niezaprzeczalnie piękna pod każdym względem. Mam jednak skojarzenia z dzikim zachodem pokazywanym nam w westernach. Takich sklepów spożywczo - przemysłowych nie ma już w najmniejszych wsiach w Polsce. Ma to niewątpliwie swój urok którego mi brakuje w świecie opanowanym przez korporacje i sieciówki. Na Sardynii żyją dzikie świnie, które udało nam się zobaczyć na plaży. Nie atakują ludzi jak bywa z dzikami na polskich plażach jednak nie należy ich karmić ponieważ mogą się zdenerwować jak skończy nam się jedzenie.

Może nie luksusowym jachtem ale niewielkim stateczkiem opłynęliśmy większość cudownych plaż z krystalicznie czystą wodą i białym dnem.  Wszystko w magicznym otoczeniu głazów, czyli formacji granitowych skał w których każdy widzi coś innego - rycerzy w zbroi, twarze, zwierzęta itd. Zależnie od wyobraźni. Archipelag della Maddalena, to istna bajkowa część Sardynii należąca do Parku Narodowego składająca się z licznych większych i mniejszych wysepek.

Od portu na Sardynii zaledwie 20 km jest do miasteczka Bonifacio na Korsyce. Właśnie w takich miejscach odzyskuję wzrok. Widok aż po horyzont, punkty widokowe zapierające dech, biel wapiennych klifów, oszałamiające wszystkie możliwe odcienie niebieskiego i  kolory w tym słońcu są niebywale nasycone co powoduje u mnie jakiś rodzaj ekscytacji. Budynki na klifach były budowane bez schodów wewnątrz, a na piętra prowadziły drabiny, które chowano w razie licznych ataków na miasto. Dlatego spacerując krętymi, wąskimi uliczkami można zajrzeć do wnętrza części kamieniczek i dostrzec bardzo strome schody, które dobudowano dużo później. Dzięki zbiornikom na wodę i systemie rynien, które zbierały wodę deszczową mieszkańcy przerwali nie jedno oblężenie. Charakterystyczne dla tego miejsca schody Króla Aragonii wykute w wapiennej skale podobno powstały w jeden dzień. Nie wiem czy tak było ale robią wrażenie.